De WRR en klimaat

Subject:	De WRR en klimaat
Date:	Sun, 10 Jan 2010 14:39:03 +0100

http://www.dagelijksestandaard.nl/2010/01/07/de-wrr-en-klimaat/

Jan 7th 2010 Hans Labohm

Gisteren schonk ik aandacht aan de oproep van Helma Neppérus (VVD) om
naar aanleiding van Climategate een onderzoek te laten plegen door de
WRR.
http://www.dagelijksestandaard.nl/2010/01/06/helma-nepperus-vvd-roept-op-tot-klimaatonderzoek/

Hoewel dit voorstel dient te worden toegejuicht, kleven er aan de WRR
als uitvoerder daarvan een aantal nadelen, ook gezien het resultaat van
eerdere bemoeienis van de WRR met het klimaat. Deze activiteit is
wellicht wat in het collectieve geheugen weggezakt, al was het alleen
maar omdat de regering daarmee niets, maar dan ook niets heeft gedaan.
Dat was ook niet verwonderlijk, want het rapport was op een aantal
punten behoorlijk kritisch. En zoals we inmiddels allen weten, stuit
zelfs de minste kritiek op het klimaatbeleid op een ondoordringbare muur
van afwijzing van een op dit terrein volstrekt autistische overheid.

Om het geheugen even op te frissen: de WRR heeft drie jaar geleden een
rapport gepubliceerd, getiteld: ‘Klimaatstrategie – tussen ambitie en
realisme.’
http://www.wrr.nl/dsc?c=getobject&s=obj&!sessionid=11zySvobBaqCs3l14qVxDU@t5G78Ld!zmQ!2Az1JIodvhoUhCp3M4aGxJh@OuGEX&objectid=3619&!dsname=default&isapidir=/gvisapi/

Op elk ander beleidsterrein, zou deze titel als hoogst onschuldig worden
ervaren. Maar wat betreft het klimaatbeleid was deze uiterst gewaagd.
Weliswaar gaat ‘ambitie’ er bij de klimaatalarmisten in als Gods Woord
in een ouderling, maar bij het woord ‘realisme’ klappen zij dicht. Mijn
grootste bezwaar tegen het rapport is dat de WRR zich niet
gekwalificeerd achtte om een oordeel te vellen over de verschillende
standpunten die in het wetenschappelijke debat op dit terrein naar voren
worden gebracht tussen aanhangers van de antropogene broeikashypothese
en de klimaatsceptici, die daar vraagtekens bij stellen. De Raad heeft
zich aangesloten bij de ‘officiële’ opvattingen van organisaties zoals
het KNMI en het IPCC. Dat de Raad dit standpunt heeft ingenomen is
begrijpelijk. Niettemin is dat jammer, want hiermee negeerde de WRR de
honderden, zo niet duizenden rapporten en artikelen – vele in
gezaghebbende wetenschappelijke tijdschriften – die kritisch staan
tegenover de antropogene opwarmingshypothese. Daarmee heeft de Raad de
indruk versterkt dat deze hypothese onomstreden is.

Maar het rapport bevatte ook veel verstandige beschouwingen.

Tijdens de presentatie van het rapport stelde de WRR–projectleider, de
econoom Jacques Pelkmans, dat het wensdenken regeert op het terrein van
het klimaatbeleid. Hij doelde daarbij onder andere op het feit dat de
landen met de meeste uitstoot van broeikasgassen, zoals de Verenigde
Staten, China en India, niet van plan zijn zich bij Kyoto aan te
sluiten. Daarmee is het effect van Kyoto beperkt, zo niet nihil.
Deze opmerking viel verkeerd bij staatssecretaris Van Geel, die het
WRR-rapport in ontvangst nam. Deze wees erop dat de WRR als
buitenstaander niet goed op de hoogte is van de stand van het
internationale overleg. ‘De Raad miskent wat er internationaal is
uitonderhandeld. Een niet onderbouwd advies’, aldus Van Geel. Volgens
hem was Kyoto een eerste stap op een lange weg. Om de finish te halen
moet de marathonloper toch eerst van start gaan. En juist als eerste
stap kwalificeerde hij Kyoto als een succes. Inmiddels weten dat de
marathonloper in Kopenhagen zijn Waterloo heeft gevonden en dat de WRR
destijds dus kennelijk een betere kijk had op de stand van het
internationale overleg dan de toenmalige bewindsman.
Ook presenteerde de WRR interessante opvattingen over energie. Voor de
vereiste emissiereductie ziet de raad uit het oogpunt van de kosten en
energiezekerheid een belangrijke rol weggelegd voor steenkool. ‘Ook
kernenergie moet wereldwijd kunnen’, aldus projectleider Pelkmans. De
WRR ziet weinig in toepassing van duurzame energie. ‘Zonne–energie is nu
waanzinnig duur’, vindt Pelkmans. Ook windenergie is qua prijs nog een
stap te ver, vanwege de noodzakelijke vervangende reservecapaciteit die
nodig is voor windstille perioden. Dat was een pikante uitspraak, zeker
op het moment dat er voorbereidingen werden getroffen voor de bouw van
een tweede windmolenpark in zee. Deze opvatting ondersteunt overigens de
positie van de VVD ten aanzien van windenergie, zoals deze reeds geruime
tijd bij monde van de Tweede Kamerleden Paul de Krom en thans Halbe
Zijlstra wordt uitgedragen. Ook ‘roependen in de woestijn’, zoals Pieter
Lukkes, (wijlen) Hans Halkema evenals – meer recentelijk – Kees de Groot
en Kees le Pair, die hebben gewezen op de nadelen van windenergie,
zullen met genoegen kennis hebben genomen van het oordeel van de WRR.
Wat betreft het CO2-emissiehandelssysteem was de Raad van oordeel dat
het een waardevol instrument voor de voorlopende landen vormt, maar het
lijdt onder, wat de Raad noemt, de effectiviteits–tegenstelling: het
haalbare is niet effectief, het effectieve is niet haalbaar. De kleine
kring van deelnemende landen kan geen effectief mondiaal beleid
ontwikkelen zonder de landen die op afzienbare termijn niet aan Kyoto
(willen) deelnemen. Veelvuldig liggen aan de weigerachtigheid van de
niet deelnemende landen de vrees van geringere economische groei en het
veiligstellen van de energiezekerheid ten grondslag.
Volgens de WRR mag het klimaatbeleid niet heilig worden verklaard. Het
dient tegenover andere prioriteiten te worden afgewogen. In dit verband
is het relevant te wijzen op het feit dat in vele beleidsuitspraken
krokodillentranen worden geplengd over de schadelijke effecten van een
opwarming van de aarde voor de ontwikkelingslanden. Hierbij wordt
gewoonlijk over het hoofd gezien dat deze met vele meer urgente
problemen hebben te kampen. Voor hen is het ‘klimaatprobleem’ toch een
ver–hun–bed–show. Het geld dat aan Kyoto wordt uitgegeven, kan veel
nuttiger worden besteed om aldaar noden van hogere prioriteit te
lenigen. Bjørn Lomborg, voormalig milieuactivist en auteur van het boek
‘The Skeptical Environmentalist’ (en dus nu hoog op de zwarte lijst van
de milieubeweging), heeft in 2004 acht wereldvermaarde topeconomen,
waaronder vier Nobelprijswinnaars, uitgenodigd om in Kopenhagen deel te
nemen aan een bijeenkomst. Daar mochten zij zich uitspreken over de
prioriteit die aan de oplossing van verschillende mondiale problemen zou
dienen te worden toegekend, gegeven het feit dat men een dollar of euro
nu eenmaal maar één keer kan uitgeven. Kosten/baten–analyse speelde
hierbij een centrale rol. Daar kwam uit dat hoge prioriteit diende te
worden gegeven aan zaken als betere gezondheidszorg, schoner drinkwater,
meer scholen, betere voeding, de bestrijding van aids en malaria,
evenals de bevordering van vrijhandel. Volgens de gevolgde methodiek
bleek het tegengaan van het broeikaseffect hekkensluiter te zijn.
Tegenover elke dollar die daaraan zou worden besteed, stond een bate van
25 dollarcent. Per saldo dus een behoorlijk verlies. De aldus opgestelde
lijst van prioriteiten is bekend geworden als de ‘Copenhagen Consensus’.
http://www.copenhagenconsensus.com/CCC%20Home%20Page.aspx

Kortom, het zal nu zo langzamerhand wel duidelijk zijn waarom het
WRR–rapport bij VROM in een diepe la is verdwenen. Realisme en feiten
zijn nu eenmaal niet aan hen besteed.
Lees verder
http://www.libertarian.nl/wp/2006/11/een-realistisch-klimaatbeleid/

--
Henk
Meet het leven niet af aan hoe vaak we ademhalen maar aan de momenten
dat we ademloos zijn.